Nowości
Home / Szlaki turystyczne / Szlaki górskie / Główny Szlak Beskidzki – Beskid Żywiecki
Główny Szlak Beskidzki – Beskid Żywiecki

Główny Szlak Beskidzki – Beskid Żywiecki

Beskid Żywiecki to najwyższa i zarazem najbardziej rozległa grupa górska Beskidów Zachodnich. Od jego zachodniej granicy, którą stanowi dolina Soły, aż po wschodnie krańce prowadzi szlak czerwony, Główny Szlak Beskidzki (GSB) im. K. Sosnowskiego. W jednym z poprzednich artykułów została opisana trasa wiodąca znakami tego szlaku w Beskidzie Śląskim, od Ustronia aż do Węgierskiej Górki.

Pierwszym wzniesieniem w Beskidzie Żywieckim, na które prowadzi szlak czerwony jest Grapa (613 m), z której można podziwiać widoki na Beskid Śląski oraz zabudowania Węgierskiej Górki. Dalej trasa wiedzie przez rozległy szczyt Abrahamów (857 m) na Suchy Groń (868 m), mijając po drodze stację turystyczną „Słowianka”. Następnie, trawersując zbocza Romanki (1366 m), szlak biegnie ku Przeł. Pawlusiej oraz w górę na Halę Rysianka, gdzie usytuowane jest przedwojenne schronisko. Z tego miejsca, szlak poprowadzony jest w kierunku wschodnim, grzbietową ścieżką na wierzchołek Trzech Kopców (1216 m), gdzie dołącza niebieski szlak graniczny. Kolejnym wzniesieniem jest Palenica (1343 m), nazywana również Szyproniem, a za nią znajduje się Przeł. Cudziechowa, z której zaczyna się krótkie podejście na Munczolik (1356 m) lub inaczej Sypurzeń.

Szlak niebieski się odłącza i prowadzi dalej na polski wierzchołek Pilska, a szlak czerwony kieruje się na Halę Miziowa, gdzie stoi duże schronisko turystyczne PTTK, oddane do użytku w 2003r. Obok znajdują się pozostałości starego, drewnianego budynku, który doszczętnie spłonął w latach 50-tych XX w. Nowy obiekt bardziej przypomina górski hotel, ale za to jest doskonale wyposażony i zaopatrzony. GSB wprawdzie omija najwyższy, słowacki wierzchołek Pilska (1557 m) ale można do niego dotrzeć w ok. 30 minut innymi szlakami. Warto wejść na sam szczyt gdyż rozciąga się z niego dookolna panorama. I tak na wschodzie dominuje masyw Babiej Góry oraz Tatry. Oprócz Królowej Beskidów można wyróżnić szczyty Beskidu Makowskiego, Gorców i Beskidu Wyspowego, a na południu Magury Orawskiej, Chotczańskich Wierchów czy Małej Fatry. Zaś na zachodzie panorama obejmuje najbardziej charakterystyczne grzbiety Beskidu Żywieckiego i Beskidu Śląskiego, natomiast na północy Beskidu Małego. Wg legend nazwa Pilsko pochodzi od pijatyk, które w dawnych czasach urządzali tu zbójnicy orawscy.

Z budynku schroniska szlak prowadzi najpierw przez gęsty Las Suchowarski, płaską, a następnie coraz bardziej stromą ścieżką w dół na Przeł. Glinne, gdzie znajdują się zabudowania dawnego przejścia granicznego. Od XIX w. wiódł tędy trakt handlowy, zwany Drogą Miedziową, którym sprowadzano miedź z Węgier do Krakowa.

Dalej szlak wiedzie w grupę Mędralowej, najpierw na wierzchołek Studenta (935 m) i kolejno na: Beskid Korbielowski (955 m), Beskid Krzyżowski (923 m) aby obniżyć się na Przeł. Półgórską. Po niecałej godzinie wspinaczki osiąga się szczyt Jaworzyny (1047 m), a następnie miejsce bazy namiotowej na Przeł. Głuchaczki, którą opiekuje się SKPB w Katowicach. Za przełęczą czeka mozolne podejście na Mędralową Zachodnią (1080 m) oraz Mędralową (Wielki Jałowiec – 1169 m). Grupę Mędralowej od masywu Babiej Góry oddziela Przeł. Jałowiecka, która składa się z Przeł. Jałowieckiej Północnej, czyli inaczej Tabakowego Siodła oraz Przeł. Jałowieckiej Południowej, nazywanej inaczej Jałowcowym Siodłem, rozdzielonych grzbietem Jałowcowego Garbu (1017 m).

W miejscu zwanym Żywieckie Rozstaje, Główny Szlak Beskidzki opuszcza ścieżkę graniczną, aby odcinkiem Górnego Płaju, dotrzeć do schroniska PTTK na Markowych Szczawinach. Do niedawna odcinek ten był zamknięty ze względu na czynne osuwiska, ale od pewnego czasu można nim ponownie przejść. Obecne schronisko jest obiektem który oficjalnie uruchomiono w 2010r., na miejscu najstarszego obiektu tego typu w Beskidach Zachodnich. Budynek miał być zrekonstruowany w Zawoi ale jego elementy niszczeją kilka metrów od nowego schroniska. Wprawdzie nowoczesny obiekt nie ma „klimatu” starego miejsca, ale personel który tam pracuje stara się kultywować dawne tradycje. W roku 2011, w Andach tragicznie zginął jego wieloletni opiekun, Edward Hudziak. Obok schroniska znajduje się posterunek GOPR-u oraz Muzeum Turystyki Górskiej. Wprawdzie najciekawszą trasą na Diablak (1725 m), czyli najwyższy szczyt Babiej Góry, jest Perć Akademików, ale szlak czerwony prowadzi inną drogą – najpierw około 40 min. na Przeł. Brona, a następnie m.in. przez Kościółki, Przeł. Lodową (najwyżej położoną przełęcz w Beskidach) i Pośredni Grzbiet. Szczyt Babiej Góry znany jest niesamowitych wschodów słońca oraz niezapomnianych widoków. Mijając kolejne szczyty Królowej Beskidów (Gówniak lub inaczej Wołowe Skały, Kępe, Sokolicę) ścieżka obniża się do Przeł. Krowiarki (Przeł. Lipnickiej), która stanowi granicę z pasmem Policy.

Czerwone znaki prowadzą przez Syhlec (1146 m), Główniak (1093 m) i zarośniętą już polane Brożki, na Cyl Hali śmietanowej (1298 m), gdzie można odpocząć na kamiennej wychodni piaskowcowej, nazywanej przez miejscowych Bocianim Gniazdem. Dawniej znajdowała się tu rozległa Hala Śmietanowa, ale na chwile obecną cały teren zarośnięty jest gęstymi świerkami. Ścieżka schodzi odrobinę w dół aby zacząć się wspinać łagodnie, aczkolwiek dość monotonnie na najwyższy szczyt pasma – Policę (1369 m). Na Policy znajduje się krzyż oraz pomnik w kształcie statecznika pionowego samolotu, upamiętniające katastrofę lotniczą z 1969 r. Na krzyżu znajduje się również tabliczka wykonana z resztek poszycia samolotu z informacją o oddziale partyzanckim działającym w tym rejonie. Jest tu również Oblica – najdłuższa i najgłębsza jaskinia w Beskidzie Żywieckim. Dalsza trasa wiedzie najpierw łagodnie w dół i trawersem przez południowe zbocza Złotej Grapy (1247 m), na Przeł. Kucałową. Trzeba zejść kilka metrów ze szlaku aby dojść do schroniska PTTK, im. K. Sosnowskiego. Następny szczyt to Okrąglica (1247 m), którą z daleka można rozpoznać po maszcie przekaźnikowym. Znajduje się tu również kaplica MB Opiekunki Turystów, wewnątrz której umieszczono epitafia ludzi związanych z górami. Kolejne szczyty przez które przebiega opisywany szlak to: Urwanica (1106 m), Naroże (1076 m) oraz Soska (1062 m). Na Przeł. Malinowe znajduje się obelisk poświęcony partyzantom. Trawersując zbocza Judaszki (825 m) i Drobnego Wierchu (855 m), GSB schodzi do miejscowości Bystra, a następnie do Jordanowa, na pograniczu Beskidu Żywieckiego i Beskidu Makowskiego.

Odcinek Głównego Szlaku Beskidzkiego w Beskidzie Żywieckim, jest jednym z najtrudniejszych i zarazem najdłuższych z całego szlaku. Czas jego przejścia (bez przerw) wynosi około 26 h ale ze względu na ilość schronisk nie ma najmniejszego problemu z jego podziałem na krótsze trasy.

About Sebastian Tomala

Przewodnik Beskidzki oraz Pilot Wycieczek, absolwent Politechniki Śląskiej w Gliwicach, członek Oddziału PTTK im. A.Janowskiego w Sosnowcu, członek Klubu Przewodników Turystycznych w Sosnowcu, miłośnik gór oraz turystyki.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

*

Możesz użyć następujących tagów oraz atrybutów HTML-a: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>

Scroll To Top